Portal o psach, kotach, gadach, płazach, koniach, rybkach, ptakach i małpach. Spis hodowli psów, salonów urody, sklepów zoologicznych, hoteli dla zwierząt i wiele innych


Idź do treści

Menu główne:


ZooHobby.pl - Zwierzęta prowadzące dzienną aktywność życiową

Podział zwierząt ze względu na ich aktywność

Podział zwierząt prowadzących dzienną aktywność życiową:

1)Bobry

2)Foki


3)Gibbony


4) Goryle


5)Kapucynki i pokrewne


6)Lemury


7)Lwy


8)Makaki


9)Marmozety i Tamaryny


10)Morsy


11)Niedźwiedzie brunatne


12)Niedźwiedź polarny


13)Nutrie


14) Orangutany


15)Ostronosy


16)Pawiany


17)Ryjkonosy


18)Szakale


19) Szympansy


20)uchatki

21)Wielbłądy i Lamy


22)Wiewiórki

PONIŻEJ DOWIESZ SIĘ WIĘCEJ O KAŻDYM ZE SSAKÓW PROWADZĄCYM DZIENNĄ AKTYWNOŚĆ ŻYCIOWĄ...


Ad 1) BOBRY
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Szczep: łożyskowce
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: gryzonie Rodentia
Podrząd: Castoimorpha
Nadrodzina: Castoroidea
Rodzina: bobry Castoridae
Rodzaj: Castor
Nazwa systematyczna: Castor fiber
Kategoria zagrożenia: NT (bliskie zagrożenia (near threatened))
Występowanie: najczęściej bobry można napotkać na terenach podmokłych, w pobliżu jezior i strumieni
Pożywienie: bobry są ssakami roślinożernymi. W porze wiosennej i latem posilają się liśćmi, roślinami zielnymi i trawą. Jesienią składują rozmaite rośliny, które gromadzą w stawie. Zima jest trudniejszym okresem dla bobrów, żywią się w tym czasie zgromadzonymi zapasami (rośliny nie gniją dzięki niskiej temperaturze wody).
Rozmnażanie: samiec i samica mieszkają razem w jamie przez kilka lat i oboje uczestniczą w wychowywaniu potomstwa. ciąża przeciętnego bobra trwa 105 dni, co wiosnę w miocie rodzi się od 1 do 8 młodych. Małe bobry porośnięte są futrem i od razu potrafią pływać. Młode opuszczają jamę, gdy przestają ssać mleko matki, czyli po upływie sześciu tygodni. Młode z poprzedniego miotu przynoszą do jamy świeże liście rodziców w wychowaniu nowo narodzonego rodzeństwa. Gdy mają dwa lata opuszczają rodzinę i zakładają własną.
Wzrost: głowa i tułów 80 - 120 cm
Waga: od 11 do 30 kg
Ubarwienie: zazwyczaj rudo - brązowe
Budowa: tłuszcz, który pokrywa bobra ciało nie przepuszcza wody; pomiędzy palcami tylnich kończyn widoczne są błona pływna, która umożliwia pływanie.
Długość życia: od 10 do 15 lat
Gatunki (wybrane): 1) bóbr europejski (Castor fiber) 2) bóbr kanadyjski (Castor canadensis)
O Bobrach: Bobry to ssaki wykazujące się aktywnością przez całą dobę. Ssaki te są gryzoniami, które szybko dostosowały się do życia w środowisku wodnym. Posiadają one gęste futro. Podczas nurkowania nozdrza i uszy zamykają się, oczy zakrywa specjalna błona, natomiast gardło zatykane jest przez ssaka językiem (w celu zapobiegnięcia dostania się wody do płuc). Cechą charakterystyczną bobrów jest niezwykła lekkość jaką zdobywają podczas pływania, niewątpliwie jest to
zasługa szerokiego i płaskiego ogona, a dokładnie jego pionowym ruchom. Na lądzie poruszają się ociężale i niezdarnie.
Bobry są wyjątkowymi ssakami, a to ze względu na niesamowite możliwości budowania tam. Ich budowę zaczynają od stawiania podstawowych konstrukcji z dużych gałęzi i pni drzew. Kolejnym etapem podczas konstrukcji tamy jest obkładanie patykami, błotem oraz kamieniami dotychczasowej budowy. Ta niezwykle stabilna budowa blokuje przepływ rzeki, która rozlewa się tworząc głęboki staw. Bobry mieszkają w jamie, które znajdują się pod wodą, niedaleko tamy. Jama zbudowana jest - tak jak - tama z gałęzi i błota. Wejście do jamy, znajduje się pod wodą, co uniemożliwia dostępu ich wrogom.
Zagrożenie:
Bobry są łasym kąskiem dla wielu łowców a to ze względu na ich ciepłe futro znakomite na płaszcze i czapki. Co roku chwytanych jest tysiące bobrów, najczęściej w Rosji, Ameryce i Europie. Wzmożone polowania przyczyniły się do prawie całkowitego wyginięcia bobrów. W Polsce także podjęto próby ograniczenia ilości bobrów, okazały się one owocne. Po pewnym czasie ekolodzy podjęli się odbudowy populacji bobrów Obecnie bóbr europejski - największy gryzoń półkuli północnej występuje jedynie w niewielkich i odosobnionych populacjach. Powiodły się próby restytucji tego gatunku w Polsce.

Ad 2) FOKI
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Podgromada: ssaki żyworodne
Szczep: łożyskowce
Rząd: drapieżne
Podrząd: psokształtne
Takson: płetwonogie
Nazwa systematyczna: Phocidae
Rząd: drapieżne Carnivora
Podrząd: płetwonogie Pinnipedia
Nadrodzina: Otarioidea
Rodzina: foki Phocidae
Podrodzina: Phocinae
Występowanie: najczęściej foki można spotkać przy skałach przybrzeżnych, wyspach, polarnych lądolodach, wielkich jeziorach oraz w największych ilościach w morzach i oceanach strefy umiarkowanej i okołobiegunowej. Znikome ilości fok żyje w wodach słodkich.
Pożywienie: foki odżywiają się najczęściej rybami, głowonogami i innymi większymi morskimi bezkręgowcami. Lampart morski spożywa zwierzęta stałocieplne, m.in. młode foki, ptaki nadmorskie, pingwiny
Rozmnażanie: ciąża przeciętnej foczki trwa 10 - 11 miesięcy, zazwyczaj w jednym miocie rodzi się od 1 do 2 młodych. Dojrzałość płciową foka osiąga po 3 - 4 latach (samce dojrzewają później niż samice). Okres porodu przypada na wiosnę bądź wczesne lato, w czasie tym foki wychodzą na ląd. Już małe foczki są obdarzone miękkim i gęstym futerkiem. Samce kopulują z więcej niż 1 samicą. W okresie godowym zarówno foki szare, jak i słonie morskie gromadzą się w dużych grupach na plaży, każdy z samców broni swoje samice i swego terytorium. Samce ryczą i atakują się nawzajem przy użyciu zębów. Foki Weddela, foki pospolite i pręgowane (kajguliki) chronią swoje podwodne terytoria. Na czas kopulacji (tak jak porodu) foki wychodzą na ląd, potem wracają do morza w celu poszukiwania pożywienia.
Rozmiary ciała: najmniejsza (nerpa), w większości przypadków zarówno samce, jak i samice mają takie same rozmiary, jednak są wyjątki. W przypadku foki wąsatej samce są dużo większe, przeciwna sytuacja ma miejsce u foki Weddela i krabojada.
Wzrost: od głowy do ogona 117 cm (największy słoń morski ma długość od głowy do ogona 490 cm)
Waga: 45 kg (największy słoń morski waży 2400 kg.
Ubarwienie: najczęściej przeważają kolory brązu i szarości, często zaobserwować można ciemne cętki, łatki. Małe foczki zaraz po narodzinach mają ubarwienie białe, jasnobrązowe, jasnoszare albo kremowo-białe
Budowa: ssaki te mają niezwykle gładką, błyszczą sierść i wrzecionowate ciało. Ich cechą charakterystyczną, ułatwiającą im pływanie są pięciopalczaste ręce i stopy o długich palcach połączonych błoną pływną. Zdecydowanie nie radzą sobie na lądzie, gdyż ich płetwy są zbyt słabe, dlatego na lądzie pełzają i skaczą podpierając się najpierw na piersiach a następnie na brzuchu. Posiadają także duże oczy, które umożliwiają im radzenie sobie w środowisku wodnym. Od spokrewnionych lwów morskich i uszatek różnią się brakiem małżowin usznych. Mają opływowe ciało, nie mają ogona. Foczki mają dużą warstwę tłuszczu, dzięki której nie tracą szybko ciepła.
Długość życia: do 56 lat
Gatunki: 1)Foka grenlandzka (Pagophilus groenlandicus); 2)Foka obrączkowana (Nerpa) (Phoca hispida); 3)Foka pospolita (pies morski) (Phoca vitulina); 4)Foka pręgowana - kajgulik (Histriophoca fasciata); 5)Foka szara (Halichoreus grypus); 6)Foka Weddela (Leptorychotes weddelii); 7)Krabojad (Lobodon carcinophagus); 8)Mniszka śródziemnomorska (Monachus monachus);9)Słoń morski południowy mirunga (Mirounga leonina); 10)Słoń morski północny (Mirounga angustirostris).
Zagrożenie: Foki są świetnym kąskiem dla wielu łowców a to ze względu na ich futra, mięsa, skóry i tłuszcz. Obecnie pogłowie fok jest ograniczone międzynarodowym prawem, a nawet całkowitą ochroną (niektóre gatunki).

Ad 3) GIBBONY
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: naczelne Primates
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Zespół: Catarrhini
Nadrodzina: człekokształtne Hominoidea
Rodzina: gibbony Hylobatidae
Występowanie: gibbony można spotkać w wiecznie zielonych lasach wilgotnych i liściastych lasach monsunowych. Najczęściej występują w Azji oraz sąsiadujących z kontynentem azjatyckim wyspach. Te małpy człekokształtne zamieszkują także obszar od Bangladeszu po Wietnam, a także półwysep Malajski, Sumatrę i Borneo.
Pożywienie: gibbony odżywiają się owocami, liśćmi, małymi zwierzętami
Rozmnażanie: ciąża przeciętnego gibbona trwa 7 - 8 miesięcy, zazwyczaj rodzi się jedno młode w odstępach co 2 - 3 lata. Gibbon wybiera partnerkę raz na całe życie. Wychowanie małej małpki w grupie trwa 6 lat. Przeciętna rodzina gibbonów liczy od 4 do 5 osobników. Rodzina rozłącza się podczas poszukiwania pożywienia.
Rozmiary ciała: gibbony są znacznie mniejsze i lżejsze od goryli, orangutanów, czy szympansów. Samiec i samica gibbona są takie same pod względem wielkości (wyjątkiem jest siamang).
Wzrost: głowa i tułów 45 - 65 cm (z wyjątkami, np. siamang ma długość 75 - 90 cm)
Waga: 5,5 - 6,5 kg; siamang dużo większy: głowa i tułów 75 - 90 cm (siamang ciężar do 10,5 kg)
Ubarwienie: z reguły brązowe, czarne, złociste z jaśniejszymi łatami, jest to uzależnione od płci i obręb występowania
Budowa: Gibbony nie mają ogona, ich ramiona są wydłużone.
Długość życia: do 30 lat
Gatunki (wybrane): 1)Gibbon białoręki (lar) (Hylobates lar); 2)Gibbon czarnoręki (ungko) (Hylobates lar agilis); 3)Gibbon kloss (Hylobates klossi); 4)Gibbon srebrzysty (Wavwav); 5)Siamang (Hylobates lar moloch - Symphalangus syndactylus)
O gibbonach: Te małpy człekokształtne nagminnie stają w pozycji wyprostowanej, z niezwykłą swobodą chodzą na dwóch nogach. Pomiędzy drzewami poruszają się huśtając się na gałęziach. Małpy te zażarcie bronią swego obszaru (samce i samice wydają głośne okrzyki, aby odstraszyć). Często mówi się o śpiewaniu gibbonów, gdyż ich okrzyki są bardzo melodyjne. Każdy gatunek gibbona można rozróżnić po takim właśnie nawoływaniu. W większości gatunków samce i samice śpiewają razem, z wyjątkiem gibbona klossa.

Ad 4) GORYLE
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Podgromada: ssaki żyworodne
Szczep: łożyskowce
Rząd: naczelne Primates
Rodzina: małpy człekokształtne Pongidae
Plemię: Gorillini
Rodzaj: goryl
Nazwa systematyczna: Gorilla
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Nadrodzina: człekokształtne Hominoidea
Występowanie: goryle można spotkać w lasach zwrotnikowych. Goryl zachodni nizinny występuje w środkowo-zachodniej Afryce od Kamerunu po Kongo, a także w Gabonie, zaś wschodnich w Zairze. Goryla górskiego można napotkać w Zairze, Rwandzie i Ugandzie na wysokościach od 1500 m do 3800 m n.p.m.
Pożywienie: goryle spożywają głównie liście, korę, młode pędy, a także korzenie niektóre rodzaje owoców
Rozmnażanie: jedno młode po ciąży trwającej 8 - 9 miesięcy
Wzrost: do 180 - 200 cm u samców, samice do 150 cm;
Waga: do 140 - 280 kg u samców, samice 70 - 140 kg
Ubarwienie: barwa sierści od czarnej po brązowo-szarą (np. goryl nizinny ma futro o barwie brązowej, zaś kończyny czarne, goryle górskie i wschodnie nizinne mają czarne futra). Wraz z wiekiem u samców w okolicy lędźwiowej pojawiają się białe i srebrne plamy.
Długość życia: do 40 lat
Gatunki (wybrane): 1)Goryl nizinny wschodni (Gorilla gorilla graueri); 2)Goryl nizinny zachodni (Gorilla gorilla gorilla); 3)Goryl górski (Gorilla gorilla beringel)
O gorylach: goryle wiodą zazwyczaj spokojne życie. Zdecydowaną większość dnia poświęcają na jedzenie, w przerwach odpoczywają. Swoje gniazda budują bardzo nisko na drzewach lub na ziemi. Goryle można spotkać zarówno w pozycji wyprostowanej,jak i na czworakach. Ciężar ciała opierają na stopach, podpierając się zgiętymi palcami u rąk. Małpy te uwielbiają pogróżki i popisy, kończą się one z reguły zażartą walką między starym samcem, a samotnym, młodym samcem.
Zagrożenie: Zdecydowanie największymi zagrożeniami dla goryli są: wycinka drzew, polowania i łapanki. Największe niebezpieczeństwo grozi gorylom górskim, których występuje około 300 - 400 osobników czytaj więcej...

Ad 5) KAPUCYNKI i pokrewne
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: naczelne Primates
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Zespół: Platyrrhini
Rodzina: płaksowate Cebidae
Podrodzina: Callicebinae
Podrodzina: czepiaki Arelinae
Podrodzina: kapucynki Cebinae
Podrodzina: marmozety i tamaryny Callitrichidae
Podrodzina: miko Calliniconidae
Podrodzina: ponocnice Aotinae
Podrodzina: Saimiriinae
Podrodzina: saki Pithecinae
Podrodzina: wyjce Alorattinae
Występowanie: wiecznie zielone lasy zwrotnikowe i podzwrotnikowe, lasy tropikalne dorzecza Amazonki (np. ponocnica), lasach równikowych Ameryki Południowej i Środkowej (ponocnica, sajmiri wiewiórcza), regionie górskim Peru (np. wełniak żółty). Wyjec pospolity występuje od północy Ameryki po półwysep Jukatan (Meksyk), zaś wyjec czarny spotykany jest od północy Ameryki po Argentynę.
Pożywienie: większość z tej grupy małp jest roślinożerna - zjada owoce, korzenie, liście. Są jednak małpy, które żywią się owadami, małymi ssaki, ślimakami i pająkami. Wyjce nie są zbyt wymagające pod względem jedzenia, ich żołądek posiada specjalną zdolność zmodyfikowania, przystosowania do trawienia liści.
Rozmnażanie: jedno młode po ciąży trwającej 4 - 7,5 miesiąca. Małe kapucynki (np. ponocnica, saki, titi) przebywają w małych rodzinach, zaś ich podstawą jest samca i samiec. Co roku rodzice wychowują nowe potomstwo, małe małpki są pod opieką rodziców dopóki nowe rodzeństwo nie pojawi się na świecie. Każda gromada niewielkich rozmiarów sajmiri wiewiórczej składa się z kilku samic i samców. Samicom, które urodziły pomagają inne bezdzietne samice, oraz samce. samce pomagają u prawie wszystkich gatunków kapucyn i pokrewnych, wyjątkiem są sajmiri wiewiórcza.
Wzrost: od głowy do ogona 62 cm (najmniejsza -sajmiri wiewiórcza) i 137 cm w przypadku największego osobnika (muriki szarej)
Waga: 600 g (najmniejsza - sajmiri wiewiórcza) i 12 kg w przypadku największego osobnika (muriki szarej)
Ubarwienie: białe, żółte, rudo-brązowe, czarne, często z wzorami w okolicach głowy
Budowa: Silne stawy barkowe, długi i giętki ogon (tzw. ogon chwytny) używany przez małpy jako piąta kończyna
Długość życia: do 25 lat
Gatunki (wybrane): 1)Kapucynka czubata (Cebus apella); 2)Muriki szary (Brachyteles arachnoides); 3)Ponocnica (Aotus trivirgatus); 4)Sajmiri wiewiórcza (Saimiri sciureus); 5)Saki białolica (Pithecia pithecia); 6)Wełniak szary (Lagothrix lagotricha); 7)Wełniak żółty (Lagothrix flavicauda); 8)Wyjec czarny (Alouatta caraya); 9)Wyjec pospolity (Alouatta villosa).
O Kapucynkach i pokrewnych: to bardzo inteligentne małpy, z niezwykłą łatwością można je oswoić i wytresować. Często kilka gatunków żyje w tym samym rejonie lasu, dlatego niejednokrotnie ma miejsce bitka o najlepsze pożywienie. Starcia wygrywają zazwyczaj największe małpy, dlatego też czują się one najpewniej i żerują w dzień, zaś ponocince (mniejsze małpki) szukają pokarmu w nocy, gdy ich rywale śpią. Małpki Titi (niewielkie małpki) odżywiają się niedojrzałymi owocami, tak radzą sobie w trudnych warunkach. Kapucynki żyją na drzewach, zeskakują z nich by poszukać pożywienia lub pobawić się. Dzięki świetnie rozwiniętym stawom barkowym bez problemu huśtają się poruszając się w ten sposób między gałęziami (brachiacja). Mocne nogi sprzyjają podskokom (w ten sposób poruszają się sajmiri wiewiórcza).
Życie małp jest bardzo starannie zorganizowane, podstawowe czynności wykonywane przez nie to zdobywanie pokarmu i wychowywanie potomstwa. W świecie małp naznacza się hierarchia wartości, objawia się ona m.in. kolejnością jedzenia (pierwszy je przywódca, następnie osobniki stojące w hierarchii najwyżej). ,,Szef" stada to najbardziej dominujący samiec, pozycja pozostałych osobników z gromady ustosunkowana jest od doświadczenia, siły oraz wieku.
Małpy biorą udział w wyciu, w ten sposób nawołują się, informują o zbliżającym się nieprzyjacielu, oraz podtrzymują kontakty z poszczególnymi osobnikami. Mają świetnie rozwinięte worki krtaniowe, dzięki nim wydawane przez nich dźwięki są niezwykle przeszywające.
Zagrożenie: Wielu gatunkom kapucynek grozi wyginięcie, a to m.in. za sprawą niszczenie ich naturalnego środowiska. Innym zagrożeniem jest chęć zdobycia mięsa z muriki czy wełniaka żółtego. Ponocnica i sajmiri wiewiórcza bez problemu dopasowują się do zmiennych warunków, dlatego te gatunki radzą sobie w dzisiejszym świecie.

Ad 7) LWY
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Podgromada: ssaki żyworodne
Szczep: łożyskowce
Rząd: drapieżne Carnivora
Podrząd: Fissipedia
Rodzina: kotowate Felidae
Nadrodzina: Herpestoidea
Podrodzina: koty Felinae
Rodzaj: Panthera
Gatunek: lew
Nazwa systematyczna: Panthera leo
Kategoria zagrożenia: VU - narażone (vulnerable)
Występowanie: lwy żyją na stepach, sawannach i pobrzeżach pustyń w Afryce na południe od Sahary, w północno-zachodnich Indiach.
Pożywienie: pożywienie zdobywają samice, na łowy wybierają się w grupach. Ich silnymi stronami są umiejętność czajenia się oraz zawrotna prędkość (mogą biec z prędkością 58 km / h). Lwice polują na antylopy, dzikie świnie, gazele, zebry, jaszczurki, ptaki oraz mniejsze zwierzęta
Rozmnażanie: od jedno do dziewięciu młodych po ciąży trwającej 100 - 119 dni (36 - 46 m - cy). Lwice mogą zajść w ciążę nawet kilka razy w roku. Dojrzałość młode osiągają po ok. 6 miesiącach, kiedy to przestają ssać mleko matki. Po upływie około 2 lat dochodzi do selekcji, wtedy to zdecydowana większa połowa małych umiera z powodu braku pożywienia.
Wzrost: głowa i tułów 2,4 - 3,3 m, lwy są większe od lwic
Waga: 122 -240 kg
Ubarwienie: przeważa barwa płowa, brzuch i łapy (wewnątrz) są białe, pojawiają się czarne plamy za uszami, grzywa lwa jest czarna, płowa bądź ruda
Budowa: król zwierząt ma umięśnione ciało, szeroką klatkę piersiową, silne pazury, mocne szczęki, ostre zęby, którymi potrafią przytrzymać ofiarę, rozerwać ciało zdobyczy, a nawet miażdżyć kości. Cechą charakterystyczną lwa jest wspaniały słuch oraz węch, co czyni go znakomitym myśliwym. Samce mają długą grzywę, która chroni go przed ostrymi pazurami i zębami przeciwnika, oraz czyni go groźniejszym.
Długość życia: 20 - 30 lat
O lwach: Lwie rodziny żyją w stadach, przeciętne stado liczy od 1 do 6 samców i od 4 do 12 samic i lwiątek. Zarówno samce, jak i samice są spokrewnione, ale ich pokrewieństwo nie odejmuje ich stada.
Dzienne zapotrzebowanie dorosłego samce wynosi 7 kg mięsa, samica potrzebuje 5 kg. Samice zazwyczaj chwytają zwierzynę przegryzając mu tchawicę, w ten sposób zdobycz umiera z powodu braku powietrza. Lwy z reguły nie polują, wolą ukraść upolowaną przez inne zwierzęta (np. hieny) ofiary. Zadaniem lwa jest przede wszystkim chronienie lwic i obrona swego terytorium poprzez ryczenie.
Zagrożenie: Lwy uważane są za bardzo silne i potężne zwierzęta, dlatego są łasym kąskiem dla wielu myśliwych, którzy marzą o zdobyciu głowy lwa czy skóry. Lwy są pod ścisłą ochroną, dlatego turystom musi wystarczyć fotografowanie i zdobycie niesamowitych przeżyć. Lwom zagraża postępujący proces pustynnienia wielu obszarów

Ad 8 ) MAKAKI
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: naczelne Primates
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Zespół: Catarrhini
Rodzina: makakowate Cercopithecidae
Podrodzina: makaki Cercopithecinae
Występowanie: Makak wschodni i japoński występuje w Tybecie, na obszarze od Afganistanu po Chiny, a także u podnóży Himalajów. Inne odmiany makaków (m.in. makaki jawajskie) zamieszkują Indonezję, Filipiny oraz Borneo (wilgotne lasy tropikalne). Najbardziej sprzyjającym środowiskiem wszystkich odmian makaków są lasy nizinne, lasy górskie, zarośla, urwiska skalne gór oraz tereny podmokłe.
Pożywienie: owoce, liście, nasiona, owady
Rozmnażanie: jedno młode po ciąży trwającej około 5 miesięcy. Samce biorą udział w opiece nad małymi makakami, iskają je, czuwają nad ich bezpieczeństwem.
Wzrost: z reguły głowa i tułów 50 - 70 cm;
Waga: 5,1 kg (samica); 7,9 kg (samiec)
Ubarwienie: ciemne, jasno - brązowe, szare, zad jaskrawego koloru
Budowa: Magoty są bardzo wytrzymałymi ssakami, nie straszne im są nawet mroźne zimy, a to za sprawą bardzo gęstego futra jakiego są posiadaczami. Ich cechą charakterystyczną jest krótki i zredukowany ogon, a także wydłużony pysk.
Długość życia: do 30 lat
Gatunki (wybrane): 1)Magot (Macaca sylvanus); 2)Makak jawajski (Macaca fascicularis), (Macaca irus); 3)Makak japoński (Macaca fuscata); 4)Makak wschodni (Macaca thibetana); 5)Rezus (Macaca mulatta)
O makakach: są to ssaki naziemne, sprowadzone przez brytyjskich żołnierzy na Giblartal w 1740 roku. Częstymi odgłosami wydawanymi przez makaki (samce) jest cmokanie oraz zgrzytanie zębami. Rezus (najpopularniej występujący makak) wykorzystywany jest do celów badawczych (eksperymenty laboratoryjne), gdyż łatwo zaraża się chorobami typowymi dla człowieka (takimi jak żółtaczka czy gruźlica)
Zagrożenia: Makaki są szczególnie tępione przez rolników, którym niejednokrotnie wyrządzają ogromne szkody (gromada makaków może zniszczyć całkowicie plony).

Ad 9) MARMOZETY I TAMARYNY
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: naczelne Primates
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Zespół: Platerrhini
Rodzina: płaksowate Cebidae
Podrodzina: marmozety i tamaryny Callitrichidae
Występowanie: wilgotne lasy, kępy drzew na sawannach. Szczególnie często występują w Ameryce Północnej, Południowej, Boliwii, Paragwaju, Korsyce oraz w dorzeczu Amazonki.
Pożywienie: marmozety i tamaryny żywią się zarówno owocami, kwiatami, owadami, pająkami, żabami, jaszczurkami, ślimakami, wężami a także żywicą (do której mają dostęp dzięki dziurom zrobionym przez korniki, jak również dzięki świetnym górnym siekaczom działającym jak dłuto).
Rozmnażanie: jedno lub trzy młode po ciąży trwającej 4,5 - 5,5 miesiąca. Przeciętna rodzina marmozet i tamaryn składa się z matki, ojca i młodych. Małe otoczone są opieką całej rodziny.
Długość: od głowy do ogona 28- 78 cm
Waga: 120 - 710 g
Ubarwienie: białe (tamaryna białoczuba), brązowe, czarne, rude, złociste (marmozeta lwia)
Budowa: Marmozety są posiadaczami pięknego długiego, delikatnego kolorowego futra. Ich cechą charakterystyczną jest długi, włochaty ogon. Niektóre osobniki posiadają bujną grzywę, inne grzebienie, a jeszcze inne długie wąsy (tamaryna cesarska).
Długość życia: w niewoli do 16 lat
Gatunki (wybrane): 1)Marmozeta lwia (rozalia) (Leontideus rosalia); 2)Pigmejka (Cebuella pgmaea); 3)Tamarina białoczuba (czubata) (Saguinus oedipus); 4)Tamarina cesarska (Saguinus imperator)
O marmozetach i tamarynach: są to najmniejsze małpki obu Ameryk,
Zagrożenie: wiele gatunków marmozet i tamaryn powoli ginie (np. marmozeta lwia), wiele spotyka się coraz rzadziej. Są one łasym kąskiem dla hodowców i właścicieli ogrodów zoologicznych

Ad 10) MORSY
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: mięsożerne Carnivora
Podrząd: płetwonogie Pinnipedia
Nadrodzina: Otarioidea
Rodzina: morsy Odobenidae
Występowanie: wody arktyczne, szczególnie w pobliżu lądolodów
Pożywienie: głównie mięczaki, małże i inne morskie stworzenia
Rozmnażanie: 1 młode po ciąży trwającej 15 - 16 miesięcy
Wzrost: od głowy do ogona 3,2 m (samce większe od samic)
Waga: do 1210 kg
Ubarwienie: różnorodne od rudo - brązowego aż po odcienie płowe
Budowa: Morsy są bardzo często mylone z różowym lwem morskim. Kończyny morsów przekształcone są w płetwy, które przybierają barwę szarą lub czarną. Ciało samców i młodych morsów pokryte jest aksamitnym, krótkim futerkiem, zaś ciało samic nie jest pokryte włosami, za to jest pomarszczone. Są świetnymi pływakami (mogą przebywać pod wodą do 2 dni), natomiast na lądzie nie radzą już sobie tak dobrze. Morsy posiadają niezwykle krótki kark. Ich cechą charakterystyczną jest masywny pysk, oraz para górnych zębów (kłów, które przesądzają o pozycji w grupie i mogą osiągać długość nawet 55 cm).
Długość życia: do 40 lat
Zagrożenie: Morsy są zagrożone głównie ze strony Eskimosów, którzy czyhają na wspaniałą skórę morsa.

Ad 11) NIEDŹWIEDZIE BRUNATNE
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Podgromada: ssaki żyworodne
Szczep: łożyskowce
Rząd: drapieżne Carnivora
Podrząd: Fissipedia
Rodzina: niedźwiedziowate Ursidae
Nadrodzina: Arctoidea
Podrodzina: Ursinae
Rodzaj: Ursus
Gatunek: niedźwiedź brunatny
Kategoria zagrożenia : LC - najmniejszej troski (least concern)
Występowanie: Niedźwiedzie te najczęściej można spotkać w Ameryce Północnej, Afryce (północna część), a także Eurazji.
Pożywienie: przeważnie pokarm roślinny, ale także pędraki, ryby, gryzonie, padlina, młode jelenie
Rozmnażanie: od 1 do 3 młodych po ciąży trwającej 210 - 255 dni. Poszukiwania samic zaczynają się wiosną, maj i czerwiec to typowe okresy godowe. Po krótkim okresie godowym obejmującym zwykle okres od 2 do 15 dni samiec i samica odbywają kopulację. Zapłodnione jajo do października lub listopada nie osadza się w macicy, gdyż do tego czasu samica kopie norę bądź znajduje jamę w ziemi lub drzewie. Samica cały okres zimy spędza żyjąc jedynie z nagromadzonego pod skórą tłuszczu. Małe niedźwiedziątka ważą około 350 - 400 g. Do 4 roku życia pozostają z matką.
Długość: od głowy do ogona 2 - 2,8 m
Waga: samice 80 - 205 kg; samce 386 - 443 kg
Ubarwienie: od kremowego po czarne, lecz zazwyczaj brunatne; niekiedy sierść szpakowata.
Długość życia: 25 - 30 lat, w niewoli do 47 lat
O niedźwiedziach brunatnych: Niedźwiedzie brunatne są największymi czworonożnymi drapieżnikami lądowymi. Samce są samotnikami, każdy dorosły samiec ma swoje własne terytorium o które zaciekle walczy, zajmuje ono powierzchnię do 1000 km2. Samice także mają własny teren, który dzielą zwykle z kilkoma młodymi córkami, powierzchnia którą zajmują wynosi do 190 km2. Niedźwiedzie te słyną ze swej bezwzględności, jednak raczej nie atakują ludzi. Wiosna jest zdecydowanie najbardziej ciężkim okresem dla niedźwiedzi, gdyż są wygłodniałe po długim śnie zimowym, wtedy też są bardzo agresywne. Występuje wiele podgatunków jednym z nich jest amerykański podgatunek zwany niedźwiedziem szarym lub grizli (Ursus arctos horribilis).

Ad 12) NIEDŹWIEDŹ POLARNY(Thalarctos maritimus)
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: drapieżne Carnivora
Podrząd: Fissipedia
Nadrodzina: Artoidea
Rodzina: niedźwiedziowate Ursidae
Podrodzina: Ursinae
Występowanie: niedźwiedzie polarne występują na lodowych krach, lądolodach wysp i wybrzeży
Pożywienie: ssaki te odżywiają się fokami (zwłaszcza nerpami), morsami, niewielkimi waleniami a także padliną i niektórymi roślinami.
Rozmnażanie: od 1 do 3 młodych po ciąży trwającej 8 miesięcy. Samce wyczuwają samice w czasie rui po zapachu. Ponieważ terytorium niedźwiedzi jest duże dlatego obejmuje kilka samiec. Samiec jest gotowy do rozrodu po osiągnięciu 5 lat. Okres godów trwa od kwietnia do czerwca, zaś w listopadzie ciężarne samice kopią jaskinie w śniegu. W jaskiniach niedźwiedzice wraz z małymi niedźwiadkami zostają do marca,małe mają wtedy około 3 miesiące i ważą średnio 10 kg. Mleko samicy składa się w 1/3 z tłuszczy co zapewnia stałą temperaturę ciała młodych oraz ich szybki rozwój.
Długość: od głowy do tułowia 2 - 2,5 m (samica), 2,5 - 3 (samce)
Waga: samice 175 - 300 kg; samce 350 - 650 kg
Ubarwienie: białe bądź żółtawe
Długość życia: ok. 34 lata
O niedźwiedziach polarnych: to największe czworonożne drapieżniki, które stawiają czoło najbardziej skrajnie niskim temperaturom jakie panują w miejscach ich występowania. Organizm niedźwiedzia przystosowany jest do mroźnego środowiska, sprzyja temu gęste futro zwierzęcia oraz gruba warstwa tłuszczu izolującego ciepło. Z całego ciała niedźwiedzia tylko nos i spodnia część stopy jest nieowłosiona. Ich stopy są lekko płetwowate i wyposażone w długie zakrzywione pazury co sprzyja udanym połowom i utrzymaniu się na śliskim lodzie. Niedźwiedzie są świetnymi pływakami, a w lodowatej wodzie potrafią wytrzymać wiele godzin. Ich białe futro sprzyja polowaniom, jest to bowiem niezwykły kamuflaż dzięki któremu niepostrzeżenie zbliża się do wygrzewających na słońcu foczek. Z reguły są samotnikami, choć bywa, że wokół pożywienia gromadzi się większa ilość niedźwiedzi.

Ad 13) NUTRIA
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: gryzonie Rodentia
Podrząd: Hystricognathi
Nadrodzina: Octodontoidea
Rodzina: nutriowate Capromyidae
Występowanie: nutrie najczęściej można spotkać w głębokich norach wykopanych nad wysokimi brzegami rzek i strumieni, a także przy małych zatokach morskich, moczarach i bagnach centralnych i południowych obszarów Ameryki Południowej.
Pożywienie: żywią się one zazwyczaj roślinami wodnymi, niekiedy mięczakami, bulwami roślin uprawianych przez ludzi
Rozmnażanie: do 9 młodych w miocie po ciąży trwającej 120 - 150 dni. Młode rodzą się w ciepłym gnieździe wyłożonym trawą. Małe nutrie rodzą się z otwartymi oczami a ich ciało pokryte jest futerkiem. Już po paru dniach nutrie wychodzą z nory, po niedługim czasie potrafią także pływać. Nawet podczas pływania młode mogą ssać mleko matki jest to możliwe dzięki umieszczonych wysoko po bokach sutkom, tuż nad poziomem wody.
Długość: od głowy do tułowia 42 - 64 cm, ogon o długości od 25 do 45 cm
Waga: 7 - 9 kg
Ubarwienie: brunatne bądź żółto-brązowe, pysk szary albo siwy
O nutriach: to duże, silne zimnowodne gryzonie zaopatrzone w gęste i wodoodporne, złożone z dwóch warstw futerko (zewnętrzna część umożliwia zablokowanie warstwy powietrza w znajdującej się pod spodem sierści). Stopy nutri zrośnięte są błoną pływną co czyni ich znakomitymi pływakami. W latach 20 - tych i 30 - tych sprowadzono do Europy, USA, Kanady, Rosji oraz Afryki tysiące nutri, hodowano je wyłącznie ze względu na ich cenne futro. Do 1972 roku ilość gryzoni wzrosła do 12 tysięcy, wtedy też stały się szkodnikami niszczącymi plony buraków a także rujnującymi naturalny ekosystem rzeczny.

Ad 14) ORANGUTANY
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: naczelne Primates
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Zespół: Catarrhini
Nadrodzina: Hominoidea
Rodzina: małpy człekokształtne Pongidae
Występowanie: wilgotny las zwrotnikowy na Sumatrze,Borneo (pn - wsch Azja)
Pożywienie: owoce, pędy, owady, jaja, małe zwierzęta
Rozmnażanie: 1 młode po ciąży trwającej 8,5 - 9 miesięcy. Samice same rodzą i wychowują młode, samce są przy nich tylko w okresie godowym.
Długość: od głowy po tułw 78 cm (samica), 97 cm (samiec); wzrost samicy 115 cm, wzrost samca 137 cm
Waga: samica: 40 - 50 kg (samica); 60 - 90 kg (samiec)
Ubarwienie: zwykle pomarańczowo - czerwone, znacznie jaśniejsze u młodych, zaś ciemniejsze u starszych; mają nieowłosiony pysk w kolorze czarnym u dorosłych, u młodych zaś różowym
Długość życia: do 35 lat
Wygląd: Orangutany zamieszkujące Sumatre mają smuklejsze i bardziej pociągłe twarze, oraz jaśniejsze futro niż orangutany zamieszkujące Borneo. Samce zdecydowanie różnią się od samic, są dwa razy większe, większe płaty policzkowe, pod brodą mają tzw. ,,torby", służące m.in. do nawoływania. Dorosły orangutan ma nagą, czarną twarz.
O orangutanach: małpy te są dużych rozmiarów, posiadają długie rude futro. Orangutany są niezwykle inteligentne, szybko się uczą. Orangutany są samotnikami, tylko na okres godowy spotyka się z samicą. Samce związane są z kilkoma samicami. Samce unikają się nawzajem, o swojej obecności informują się za pomocą sygnałów dźwiękowych. Jeżeli dojdzie do spotkania orangutany wszczynają ogromny hałas, nacierają na siebie, jednak do ostatecznej walki rzadko kiedy dochodzi. Orangutany są łagodne i płochliwe. Obecnie orangutany są zagrożone wyginięciem, kiedyś zagrażali im ludzie łapiąc ich do ogrodów zoologicznych teraz grozi im wyginięcie przez wycinkę lasów w których występują. Niezwykle pomocne w ochronie populacji orangutanów jest tworzenie przez zwolenników przyrody rezerwatów i parków narodowych czytaj więcej...

Ad 15) OSTRONOSY
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Podgromada: ssaki żyworodne
Szczep: łożyskowce
Rząd: drapieżne Carnivora
Podrząd: Fissipedia
Nadrodzina: Arctoidea
Rodzina: szopowate Procyonidae
Występowanie: obrzeża lasów i łąk, las górski (suchy) i niziny strefy zwrotnikowej. Ostronos białonosy występuje w południowej części USA i w Ekwadorze, zaś ostronos rudy w lasach zwrotnikowych w Andach
Pożywienie: żuki, larwy, mrówki, termity, pająki, stonogi, kraby, żaby, jaszczurki, myszy, owoce, a także jaja ptaków i gadów
Rozmnażanie: od 2 do 5 młodych po ciąży trwającej 77 dni
Długość: od głowy do ogona 0,7 - 1,3 m; z czego ponad połowa to ogon;
Waga: 3,5 - 5,6 kg
Ubarwienie: rude, szare, oliwkowe z kontrastującymi cętkami
Długość życia: do 10 lat
Gatunki (wybrane): 1) Ostronos białonosy (Nasua narica) 2) Ostronos rudy (Nasua nasua)
O Ostronosach: samice są bardzo towarzyskie i nawiązują ze sobą przyjaźnie (iskają się nawzajem, opiekują się swoimi dziećmi), zazwyczaj żyją w grupach liczących od 5 aż do 40 osobników. Osobniki poszczególnych grup nocą śpią razem na drzewach. Inna sytuacja ma miejsce odnośnie dorosłych osobników, gdyż są one samotnikami a w grupy łączą się jedynie w okresie godowym. Zwierzęta te porozumiewają się za pomocą pisków i są aktywne głównie za dnia. Ostronosy szukają pożywienia za pomocą nosa (wsadzają go w pnie drzew, liście, pomiędzy kamienie) oraz pazurów. Niezwykle pomocny jest im ogon, który pomaga utrzymać równowagę podczas wspinaczki, a pręgi (na ogonie) świadczą o nastroju ostronosa, miejscu pobytu oraz czynności jaką wykonuje.

Ad 16) PAWIAN
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Podgromada: ssaki żyworodne
Rząd: naczelne Primates
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Zespół: Catarrhini
Rodzina: makakowate Cercopithecidae
Podrodzina: Cercopithecinae
Występowanie: sawanny, lasy wilgotne, pustynie. Pawian zielony - tereny trawiaste, busz oraz lasy sięgające od Etiopii po Afrykę Południową. Pawian oliwkowy - wyżyny wschodniej Afryki, pawian żółty - niziny Afryki środkowej i wschodniej, czakma (ciemnoszare ubarwienie) - południe Afryki. Pawian płaszczowy - pustynie skaliste, tereny porośnięte trawą i kolczastymi zaroślami w Etiopii, Somalii, okolicach Morza Czerwonego, Arabii Saudyjskiej, oraz południowej części Jemenu.
Pożywienie: trawy, korzenie, owoce, nasiona, owady, małe zwierzęta
Rozmnażanie: 1 młode po ciąży trwającej około 6 miesięcy
Długość: najmniejszy (pawian zielony): głowa i tułów 56 - 79 cm; największy (mandryl): głowa i tułów 70 cm
Waga: najmniejszy do 14 kg (samica), 21 - 25 kg (samiec); największy do 50 kg
Ubarwienie: różne odcienie szarości i brązów, jaskrawo ubarwiony zad
Długość życia: do 30 lat
Gatunki (wybrane): 1) Pawian zwyczajny (Papio cynocephalus) 2) Pawian płaszczowy (Papio hamadryas) 3) Mandryl (Papio sphinx)
O pawianach: małe grupy tych zwierząt tworzą klan składający się z 3 rodzin, kilka klanów łączy się w grupę liczącą około 80 - 90 sztuk.
Zwierzęta te żyją w stadach liczących ponad 200 osobników, powstałych dzięki połączeniu się kilku grup. Najmniejszą grupę tworzy harem samic, na czele z samcem. Niektóre samce ,,po kryjomu" dołączają do grupy, by po jakimś czasie założyć własną grupę - rodzinę. Pawiany zielone także łączą się w grupy, jednak jej członkami nie jest jeden samiec lecz kilka dorosły osobników. Pawiany mają nieowłosione twarze, a samce i samice można odróżnić po ubarwieniu futra (futro samicy jest brązowe), po kolorze twarzy (samice mają czarną, samce czerwoną). Pawiany zielone można podzielić ze względu na ubarwienie futra na: pawiany oliwkowe, żółte, czakma (ciemnoszare ubarwienie).

17) RYJKONOSY
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: ryjkonosy Macroscelidea
Rodzina: Macroscelididae
Podrodzina: Rhynchocyoninae
Podrodzina: Macroscelidinae
Podgromada: ssaki żyworodne
Szczep: łożyskowce
Występowanie: na całym terytorium Afryki za wyjątkiem części zachodniej
Pożywienie: owady, pająki, robaki
Rozmnażanie: zazwyczaj 1 lub 2 młode po ciąży trwającej od 40 do 65 dni. Młode rodzą się już rozwinięte, porośnięte futerkiem, już po kilku dniach są w stanie opuścić gniazdo i podążać za matką.
Długość: najmniejszy (ryjkonos krótkouchy): głowa i tułów do 10,4 cm; ogon 11,5 cm; największy (ryjkonos złocisty): głowa i tułów do 29 cm; ogon do 25 cm
Waga: najmniejszy (ryjkonos krótkouchy): 45 g; największy (ryjkonos złocisty): do 540 g
Ubarwienie: sierść szara, jasno lub ciemnobrązowa z paskami bądź łatami
Długość życia: do 4 lat
Gatunki (wybrane): 1) Ryjkonos złocisty (Rhynochocyon chrysopygus) 2) Ryjkonos płowy (Rhynochocyon petersi) 3) Ryjkonos krótkouchy (Macroscelides proboscideus) 4) Ryjoskoczek rudy (Elephantulus rufescens)
O ryjonosach: Ryjkonosy jak nazwa wskazuje mają nos w kształcie ryjka. Posiadają długie nogi, dzięki którym mogą szybko biegać i skakać (w czasie ucieczki ryjkonos złocisty osiąga prędkość ok. 25 km/h). Mają długi ogon, duże uszy, wyłupiaste oczy i obyczaje nieco podobne do ryjówek. Ryjkonosy zazwyczaj żyją w parach, razem bronią swojego terytorium zaznaczonego uprzednio poprzez uderzanie ogonem o ziemię bądź tupanie nogami. Samce walczą z rywalami (samcami), a samice z rywalkami (samicami). Samice i samca nie różnią się wiele ,,na wygląd".
Zagrożenie: Wiele ryjkonosych pada ofiarami myśliwych (zwłaszcza w Kenii), ze względu na cenne mięso. Wiele osobników ginie poprzez zmniejszanie ich miejsca zamieszkania, chodzi tu głównie o wycinkę lasów.

18) SZAKALE
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp: kręgowce
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: drapieżne Carnivora
Podrząd: Fissipedia
Nadrodzina: Cynoidea
Rodzina: psowate Canidae
Podgromada: ssaki żyworodne
Szczep : łożyskowce
Występowanie: suche łąki i puszcze, lasy wilgotne, tereny górzyste; Szakal złocisty występuje na suchych terenach porośniętych niską trawą w Afrykce północnej i wschodniej, Europie (Półwysep Bałkański) i Azji południowej. Szakal pręgowany, czaprakowy i simień występują jedynie w Afryce. Szakala pręgowanego można spotkać od południowej części Afryki przez wschodnią część Etiopii po zachodnią część Maroka. Szakal pręgowany zamieszkuje wilgotne lasy. Szakal czaprakowy występuje na suchych, drzewiastych terenach na południe od Sahary. Szakal simien zamieszkuje odległe góry Etiopii.
Pożywienie: owoce, owady, małe zwierzęta, padlina
Rozmnażanie: w jednym miocie do 9 młodych po ciąży trwającej 63 dni, młode zostają w norze do 3 tygodni. Szakale złociste i czaprakowe kopulują w październiku (koniec pory suchej), szczenięta zaś rodzą się w grudniu - porą deszczową.
Długość: 65 - 106 cm
Waga: 7 - 15 kg
Ubarwienie: szakal złocisty - ubarwienie żółto-złociste; szakal czaprakowy - brunatne lub czarne z białym "siodłem"; siemień - rude z białą klatką piersiową i brzuchem; szakal pręgowany - szare z białym skarpetami i białym ogonem
Długość życia: do 9 lat; w niewoli do 16 lat
Gatunki (wybrane): 1) Szakal złocisty (Canis aureus) 2) Szakal pręgowany (Canis adustus) 3) Szakal czaprakowy (Canis mesomelas) 4) Szakal simien (Canis simensis)
O szakalach: Szakale to małe, szczupłe psy o dużych uszach, długich nogach i puszystych ogonach. Szakale łączą się w pary raz na całe życie. Żyją w grupach w których skład wchodzą rodzice, małe szczenięta i młode jednoroczne szakalki pomagające w wychowywaniu młodszego ,,rodzeństwa".
Najbardziej licznym i pospolitym gatunkiem szakala jest szakal złocisty, zaś najrzadziej występuje i jest zarazem uznany za gatunek zagrożony - szakal simien. Każda grupa szakali gromadzi się na własnym terytorium zajmując około 2,5 km2 powierzchni. Szakale zaznaczają swoje terytorium moczem. Młodsze szakale udają się na polowanie ze starszymi w ten sposób zazwyczaj ich łupem pada większe zwierzę.
Zagrożenie: szakale są niezwykle łakomym kąskiem dla kłusowników, którzy zabijają je dla cennego futra. Wiele szakali ginie też z rąk rolników, którzy zabijają je by nie atakowały bydła.

19) SZYMPANSY
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: naczelne Primates
Podrząd: małpy właściwe Simiae
Zespół: Catarrhini
Nadrodzina: Hominoidea
Rodzina: małpy człekokształtne Pongidae
Występowanie: sawanna, wilgotne lasy zwrotnikowe i lasy liściaste w Afryce środkowej i zachodniej, na północ od rzeki Zair
Pożywienie: szympansy są roślinożerne, jedzą: owoce, liście, kwiaty, nasiona, niektóre zwierzęta. Do wywabienia mrówek służy im zazwyczaj patyk, który wkładają w mrowisko i oczekują aż mrówki na nego wejdą.
Rozmnażanie: 1 młode po ciąży trwającej 7,5 -8 miesięcy
Długość: średnio: głowa i tułów od 70 - 85 cm do 1,7 m
Waga: od 30 kg do 90 kg
Ubarwienie: czarna sierść, siwiejąca na starość
Długość życia: do 45 lat
Gatunki (wybrane): 1) Szympans (Pan troglodytes) 2) Szympans karłowaty - Bonobo (Pan paniscus)
O szympansach: Bonobo od szympansa różni się lżejszą budową ciała oraz ubarwieniem pyska (u bonobo czarny, zaś u szympansa - różowy bądź brązowy). Zarówno szympans, jak i bonobo większą część czasu spędzają na ziemi. Poruszają się przy pomocy czterech kończyn: podpierając się na nadgarstkach. Zwierzęta te żyją w grupach liczących około 120 osobników. Jak w każdej grupie - także między szympansami - dochodzi do surowych walki o władzę, intryg, sojuszy, niewierności a nawet do wojen. Taki popis siłowy wszczyna z reguły najsilniejszy bądź najbardziej agresywny samiec. Wykorzystywanie patyków i kamieni (do rozłupywania owoców) świadczy o wysokiej inteligencji tych zwierząt. Szympansy schwytane i żyjące w niewoli potrafią nauczyć się języka migowego czytaj więcej...

20) UCHATKI
Gromada: ssaki Mammalia
Rząd: drapieżne Carnivora
Podrząd: płetwonogie Pinnipedia
Nadrodzina: Otarioidea
Rodzina: uchatkowate Otariidae
Podrodzina: uchatki Otariinae
Występowanie: przybrzeżne skały i wyspy
Pożywienie: kryl (podobne do krewetek), ryby, krewetki, langusty, ośmiornice, ptaki, młode foki oraz inne zwierzęta morskie
Rozmnażanie: 1 młode po ciąży trwającej 12 miesięcy. Wiosną oraz wczesnym latem dobierają się w pary, by po 12-tu miesiącach wydać na świat młode. Przez pierwszy tydzień samice lwów morskich i uchatek pozostają ze swoimi młodymi

Strona Główna | Zwierzęta zamieszkujące poszczególne kontynenty | Podział zwierząt ze względu na występowanie | Podział zwierząt ze względu na ich tryb życia | Podział zwierząt ze względu na ich aktywność | Zwierzęta chronione | Akwarystyka | Psy rasowe | Wykaz ras psów uznanych przez FCI i inny podział | Imiona dla psów | Konie | Koty | Ptaki | Pająki | Gady i Płazy | Małpy | Hodowle psów | Salony urody dla zwierząt | Sklepy zoologiczne | Hotele dla zwierząt | Schroniska dla bezdomnych zwierząt | Fundacje / Towarzystwa / Stowarzyszenia | Przychodnie weterynaryjne / Lecznice | Szpitale weterynaryjne | Pogotowia dla bezdomnych zwierząt | Ogrody zoologiczne | Wystawy i targi zoologiczne | Kalendarz zawodów sportowych PZSPZ | Giełda zwierząt | Warto wiedzieć | Ważne daty | Kontakt | Strony warte polecenia | Mapa witryny


Powrót do treści | Wróć do menu głównego